چرا ورود JPM کوین به Base نقطه عطفی برای بانکداری بلاکچین است؟

ورود JPM کوین به شبکه عمومی Base خبری نیست که بشود به سادگی ردش کرد. این حرکت تند و غیرمنتظره نیست؛ نتیجه فشار بازار و تقاضای مشتریان نهادی است. JPM کوین حالا روی زنجیره‌ای عمومی قرار گرفته تا پرداخت و نگهداری وثیقه روی بلاکچین را برای بازیگران سازمانی ممکن کند.

JPM کوین و چشم انداز استفاده در زنجیره‌های عمومی

چند سال پیش تصور اینکه یک بانک بزرگ وال استریت مثل JPMorgan به شکل مستقیم با ابزارهای رمزنگاری و JPM کوین در فضای عمومی تعامل کند، دشوار بود. اما امروز این اتفاق افتاده است. انتقال سپرده‌های توکنیزه از یک زنجیره خصوصی داخلی به لایه ۲ عمومی Coinbase نشان می‌دهد که بانک‌ها به دنبال حضور در بخش‌های نوظهور امور مالی غیرمتمرکز هستند. این کار بیش از نمایش تکنولوژی است؛ پاسخی است به نیاز مشتریان سازمانی برای داشتن یک ابزار بانکی قابل اتکا در محیط onchain.

چرا مشتریان نهادی خواهان JPM کوین روی Base شدند؟

در حال حاضر تنها معادل نقدی یا شبه نقدی که در زنجیره‌های عمومی به راحتی در دسترس است، استیبل کوین‌ها هستند. ولی برای بسیاری از شرکت‌ها و صندوق‌ها، سپرده‌ بانکی هنوز هم استاندارد اعتماد و رعایت رگولاتوری است. اینجا دقیقا جایی است که JPM کوین وارد بازی می‌شود: محصولی که ادعای دیجیتالی نسبت به موجودی بانکی را نشان می‌دهد و می‌تواند سازوکاری آشنا برای مدیران ریسک فراهم کند.

بخش بزرگی از تقاضا از سوی مشتریان حرفه‌ای مثل مدیران دارایی، بروکرها و پلتفرم‌های معاملاتی است که نیاز دارند وثیقه یا پرداخت مارجین را سریع و ارزان روی بلاکچین انجام دهند. برخی اکنون از استیبل کوین‌ها استفاده می‌کنند و برخی دیگر از حساب‌های بانکی سنتی؛ هرکدام معایب و ریسک‌های خاص خود را دارند. JPM کوین تلاش می‌کند این فاصله را پر کند و گزینه‌ای با مشخصات بانکی روی زنجیره فراهم آورد.

محدودیت‌ها و چارچوب‌های کنترلی

تحول به سمت زنجیره‌های عمومی همواره سوالی بزرگ درباره ریسک و کنترل مطرح می‌کند. JPMorgan تاکید می‌کند که JPM کوین یک توکن permissioned است؛ یعنی انتقال تنها بین نهادهای سفیدفهرست شده ممکن است. این یعنی بانک همچنان کنترل قراردادهای هوشمند و کلیدها را در اختیار دارد و قواعد داخلی حاکمیت و کنترل ریسک را رعایت می‌کند. برای بسیاری از مشتریان نهادی، همین محدودیت‌ها عامل آرامش خاطر است.

رقابت یا تکمیل استیبل کوین‌ها؟

سؤال بزرگ این است: آیا عرضه سپرده‌های توکنیزه مثل JPM کوین می‌تواند رقبتی مستقیم با استیبل کوین‌های مرسوم ایجاد کند؟ تفاوت بنیادی این است که استیبل کوین‌ها اغلب غیرمجاز و آزادانه انتقال می‌یابند، درحالی که توکن‌های بانکی محدودیت‌های توزیع و انتقال دارند. از سوی دیگر، قابلیت ارائه سود یا بهره روی سپرده توکنیزه، یکی از ویژگی‌هایی است که آن را از استیبل کوین‌های سنتی متمایز می‌کند و می‌تواند برای برخی نهادها جذاب باشد.

به گزارش مدیران پلتفرم‌ها، مشتریانی وجود دارند که خواهان نگهداری وثیقه در فضای onchain و پرداخت مارجین با یک ابزار بانکی هستند. این نوع استفاده می‌تواند برای اکوسیستم‌هایی که نیاز به پل‌های امن بین دنیای سنتی و onchain دارند، جذاب باشد. برای مثال، بازیگران بازار که رابطه تراکنشی با صرافی‌ها دارند، می‌توانند از JPM کوین برای کاهش تاخیرها و مشکلات قطع انتقال بانکی بهره ببرند.

مسیر پیش رو؛ از سنتی تا DeFi

مقامات صرافی‌ها و مدیران بازار می‌گویند که طیف وسیعی از سرویس‌ها بین رویکردهای کاملا آفلاین تا ابزارهای کاملا غیرقابل نگهداری وجود دارد. JPM کوین می‌تواند در میانه این طیف قرار گیرد: محافظه‌کارانه تر از استیبل کوین‌های آزاد، اما دسترس‌پذیرتر و سریع‌تر از روش‌های بانکی سنتی. بانک‌ها باید اکنون تصمیم بگیرند چگونه این محصول را فراتر از دیواره‌های داخلی خود توزیع کنند تا ارزش واقعی آن برای مشتریان بیرونی آشکار شود.

برای کسب اطلاعات فنی بیشتر و دیدن تأثیرات بر بازارهای رمزارزی می‌توانید مقالات مرتبط ما در بخش بلاکچین و تحلیل تکنیکال دیجکس را بررسی کنید. تصویری که از این تحولات شکل می‌گیرد، بازتابی از تلاش بانک‌ها برای حفظ سهم خود از جریان‌های سپرده و پرداخت در جهانی است که روز به روز به سمت onchain شدن می‌رود.

جمع بندی

ورود JPM کوین به Base بیش از یک مانور تبلیغاتی است. این حرکت نشان می‌دهد که بانک‌های بزرگ در حال پیدا کردن راه‌هایی هستند تا خدمات سنتی خود را در قالب توکن‌های بانکی روی زنجیره‌های عمومی ارائه دهند. پاسخ بازار و تعامل نهادها با این محصول تعیین خواهد کرد که آیا این سپرده‌های توکنیزه می‌توانند نقش جدیدی در اکوسیستم رمزنگاری ایفا کنند یا صرفا یک ابزار محدود داخلی باقی خواهند ماند.