پروتکل اثبات بدون دانش برای تقویت حریم خصوصی اتریوم

توسعه دهندگان اتریوم مشغول کار روی پروتکلی بر پایه اثبات های بدون دانش هستند تا حریم خصوصی اتریوم را در تراکنش های درون زنجیره ای بهبود دهند. این پروژه با ساخت یک سیستم مطابقت به سبک «سانتای مخفی» آغاز شده و هدفش فراهم کردن ابزارهایی است که به تدریج به چارچوب های خصوصی سازی گسترده تری منتهی شوند. حریم خصوصی اتریوم در قلب این پژوهش قرار دارد و راهکارها بر جلوگیری از افشای هویتِ فرستنده و گیرنده تمرکز دارند.

چه مشکلی قرار است حل شود و چرا حریم خصوصی اتریوم مهم است

چالش اصلی این است که همه چیز روی اتریوم برای همه قابل مشاهده است؛ بلوک چین ذاتاً شفاف است و ارائه تصادفی واقعی و مقاومت در برابر حملات سیبیل (Sybil) از مسائل قدیمی اما حیاتی اند. سازندگان پروژه می گویند برای بازآفرینی بازی سنتی تبادل هدیه ناشناس روی یک زنجیره شفاف، باید سه مشکل را حل کنند: محرمانگی آدرس ها، تولید یا شناسایی عددهای تصادفی قابل اعتماد و جلوگیری از ثبت چندباره یا اختصاص هدایا به خودِ شرکت کنندگان.

مبانی فنی پروتکل

در نمونه اثبات مفهوم، شرکت کنندگان آدرس های اتریوم خود را در یک قرارداد هوشمند ثبت می کنند و به یک امضای دیجیتال یکتا متعهد می شوند تا از ثبت های تکراری جلوگیری شود. سپس هر شرکت کننده از طریق یک ریلِیر تراکنش ها، یک عدد تصادفی را به یک فهرست مشترک ارسال می کند. از آنجا که ریلیر تراکنش ها را پخش می کند، ارتباط بین آدرس و عدد ارسالی قابل ردیابی نیست. گیرندگان سپس جزئیات تحویل را با استفاده از این اعداد مشترک رمزنگاری می کنند تا تنها همتای تخصیص یافته قادر به بازگشایی آنها باشد.

نقش اثبات های بدون دانش و ریلِیر

پروتکل پیشنهادی از اثبات های بدون دانش برای تایید رابطه فرستنده و گیرنده استفاده می کند بدون آنکه هویت ها را آشکار کند. هم چنین از یک ریلِیر تراکنش برای ارسال حرکت ها بهره می گیرد تا کیف پول های فردی نتوانند مستقیماً به اقدامات مرتبط شوند. این ترکیب باعث می شود حتی وقتی همه داده ها روی زنجیره در دسترس اند، اطلاعات حساس مربوط به جفت شدن فرستنده و گیرنده محفوظ بماند.

روند کار در نمونه اولیه

روند کلی به این صورت است: ابتدا شرکت کنندگان ثبت نام می کنند و متعهد به امضایی می شوند که ورودهای تکراری را مسدود می کند. سپس هر شرکت کننده یک عدد تصادفی ارسال می کند که از طریق ریلِیر پخش می شود تا منبع عدد غیرقابل تشخیص بماند. دریافت کنندگان اطلاعات تحویل را با آن اعداد رمزنگاری می کنند و در نهایت یک شرکت کننده عدد یکی دیگر را انتخاب می کند تا جفت سازی کامل شود. هویت نهاییِ دریافت کننده تنها به فرد فرستنده مرتبط افشا می شود و باقی شبکه نسبت به جفت‌ شدن بی اطلاع می مانند.

چالش ها و مباحث باز

تضمین تصادفی بودن واقعی در محیطی که همه چیز شفاف است، جلوگیری از تلاش های هماهنگ برای بازی با اعداد تصادفی و طراحی مکانیزم هایی که مقاومت در برابر ثبت های متعدد را تضمین کنند؛ هسته مسائل باقیمانده اند. افزون بر این، باید مکانیزم های رمزنگاری و اثبات بدون دانش به گونه ای بهینه پیاده سازی شوند که هزینه گس قابل قبول و تجربه کاربری مناسب فراهم شود.

کاربردهای فراتر از تبادل هدایا

این کار پژوهشی بخشی از گام های بزرگ تر برای طراحی چهارچوب های حریم خصوصی در اتریوم است. لایه های مبتنی بر اثبات های بدون دانش را می توان در کاربردهایی مانند رای گیری های ناشناس، حاکمیت DAO، کانال های افشاگران که اعضا باید عضویت خود را ثابت کنند بدون آشکارسازی هویت و توزیع های خصوصی توکن یا ایردراپ هایی که نشان ندهند چه کسی چه دریافت کرده است، به کار برد.

منابع و ادامه مطالعه

بازنشر این پژوهش توسط مهندس سالیدی سولیدیتی، Artem Chystiakov، در انجمن اتریوم صورت گرفت و او به کاری که در ژانویه روی arXiv منتشر کرده اشاره کرد. برای بررسی مباحث فنی و پیاده سازی های مشابه می توانید به تحلیل های فنی مربوط به اتریوم و بلاکچین در دیجکس مراجعه کنید، مثلاً در بخش اتریوم در دیجکس یا بخش بلاکچین در دیجکس مطالب مرتبط را بیابید.

جمع بندی

پروتکل مبتنی بر اثبات های بدون دانش که برای تقویت حریم خصوصی اتریوم طراحی شده، مسیر تازه ای برای هماهنگی خصوصی در بلاکچین باز می کند. با حل مشکلاتی مانند تصادفی سازی، مقاومت در برابر سیبیل و مخفی نگاه داشتن پیوندهای تراکنشی، این رویکرد می تواند به کاربردهای گسترده تری فراتر از بازی های تبادل هدیه، از جمله رای گیری ناشناس و توزیع خصوصی توکن ها منتهی شود. حرکت به سوی چنین چارچوب هایی نشان می دهد که حریم خصوصی اتریوم نه تنها یک امکان فنی، بلکه یک نیاز عملی در تقاطع امور کریپتویی و مالیات و مقررات است.